ครั้งหนึ่งในชีวิต

เธอกับเขาพบกันที่เชียงใหม่............ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
..........เขา อายุยี่สิบเจ็ด โตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
อายุสิบแปด เขาออกมาดิ้นรนต่อสู้ ด้วยตัวเอง ทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงินเรียน จนจบมหาวิทยาลัย
หลังเรียนจบ เขาได้งานในหน่วยงานราชการแห่งหนึ่ง
ชีวิตหลังความความยากลำบาก เหมือนจะพบกับแสงสว่างเล็กๆ
ถ้าไม่บังเอิญว่า.....วันนึงเขาตรวจพบเนื้อร้าย
หมอวินิจฉัยว่า ถ้าปล่อยทิ้งไว้ เขาจะเหลือเวลาอีกไม่ถึงปี
หากผ่าตัดอาจมีทางช่วยได้
แต่โอกาสที่จะผ่าตัดสำเร็จก็มีอยู่แค่ สามสิบเปอร์เซ็นต์
ชีวิตของเขาเหมือนเหลือเพียงปัจจุบัน ไม่มีอนาคต
......... เธอ อายุยี่สิบกว่าๆ ถูกนำมาที่โรงพยาบาลเพราะถูกรถเฉี่ยว
เธอบาดเจ็บแค่เล็กน้อย แต่....... หลังรู้สึกตัว เธอสูญเสียความทรงจำ
ไม่มีหลักฐานเอกสารใดๆ ที่จะบอกได้ว่า ..... เธอเป็นใคร..... มาจากไหน
ชีวิตเธอจึงเหมือนกับมีแต่อนาคต ไม่มีปัจจุบัน..........



เธอและเขา พบกันครั้งแรกในตึกกายภาพบำบัด.................
...........................
หลังจากวันนั้นเขามักไปเยี่ยมเธอที่ตึกผู้ป่วยหญิงบ่อยๆ
เขาซื้อส้มไปใส่ไว้ในตู้เย็นให้เธอเสมอๆ
เขามักชวนเธอไปเดินเล่น ในสวนของโรงพยาบาลในช่วงเย็น
ตอนนั้น เป็นฤดูฝน ....... ฝนตกพรำตลอดวัน
ภาพเขาและเธอเดินด้วยกันใต้ร่มสีเทาเป็นภาพที่ชินตา
“ร่มคันนี้มีประวัตินะ” เขาพูดขึ้นในเย็นวันนึง
“เป็นสมบัติชิ้นเดียวที่ติดตัวผมจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า......พ่ออุปถัมภ์บอกว่า.........
แม่วางไว้บังฝนให้ผม ตอนที่เอาผมมาทิ้งไว้ที่หน้าสถานเลี้ยงเด็ก” เขาพูดและทอดสายตาไปไกล
…..“คงมีความหมายมากกับเธอมากเลยนะ แต่เสียดายนะคะที่มันเล็กไปหน่อย”
เธอพูดเย้าขณะที่เบียดตัวเข้าใกล้เขาเพื่อหลบฝน คำพูดของเธอสร้างรอยยิ้มน้อยๆบนหน้าของเขา
“แม่คงไม่คิดว่า วันนึงผมจะมีคนมาเดินอยู่ข้างๆ มังครับ” เขาเอนร่มไปด้านเธอ พร้อมคำตอบ
.
..........เขา ทำให้เธอลืมความกังวลเรื่องตัวเองเป็นใครมาจากไหน
..........ส่วน เธอ ทำให้เขามีหวังในชีวิต.............เขาตัดสินใจรับการผ่าตัด

...

“ฝากไว้ก่อนนะ ถ้าการผ่าตัดราบรื่น ผมจะไปรับคืน” ...........
เขายื่นร่มคันนั้นให้เธอ ในช่วงเย็นของคืนที่ต้องผ่าตัด
.........“พรุ่งนี้ จะไปเยี่ยมแต่เช้าเลยนะคะ” เธอวางมือบีบมือเขาเบาๆ
“เอ่อ...........” เขาเหมือนมีอะไรจะพูด
“อะไรคะ”
“........เปล่าครับ ไม่มีอะไร” เขายิ้มให้เธอ “.......พรุ่งนี้เจอกันนะครับ”

กลางดึกคืนนั้น ...........ในความรู้สึกครึ่งหลับครึ่งตื่น..........
เธอพบว่า เธอเพิ่งออกจากสนามบิน เพื่อมาหาคนรักของเธอ ที่มาทำงานที่เชียงใหม่.....หวังให้เขาประหลาดใจ
เธอวางกระเป๋าที่หน้าประตูบ้านพักของเขา แล้วกดกริ่ง
ผู้หญิงคนนึงในชุดนอนเดินมาเปิดประตู........ “ใครมาเหรอจ๊ะที่รัก” เสียงผู้ชายในบ้านตะโกนถาม
เธอจำได้ว่าเป็นเสียงของคนรักของเธอ
.......เธอรู้สึกเหมือนโลกพังทลาย
.......เธอหันหลังวิ่งโซเซจากมา ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะไปไหน
ไม่รู้แม้กระทั่งว่าน้ำตามันไหลออกมาเมื่อไหร่ ........เธอมองไม่เห็นทางข้างหน้า
........เอี้ยดดดดด..........เสียงเบรคของรถดังสนั่น!!!!

เธอตกใจสะดุ้งตื่น พร้อมน้ำตาที่อาบไปทั้งหน้า เหงื่อชุ่มไปทั้งตัว
แต่ที่ทำให้เธอตกใจกว่านั้นคือ.......เธอไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน และเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
ตอนนั้นเอง..............ความทรงจำของเธอกลับมา.........................

...

คืนนั้น เธอรีบติดต่อทางบ้านและเพื่อนสนิท
จึงรู้ว่าเธอหายตัวไปเกือบๆ สองเดือน ทุกคนตามหาเธอกันจ้าละหวั่น
เช้าวันรุ่งขึ้น พ่อแม่ และเพื่อนสนิท บินจากกรุงเทพฯ มารับเธอ

“ฉันเป็นห่วงแกแทบแย่” เพื่อนสนิทของเธอพูดขึ้นระหว่างเก็บของ
“หมดเคราะห์หมดกรรมไปซักทีนะแก กลับบ้านไปพักให้สบายใจ .......
ผู้ชายเลวๆคนเดียว ปล่อยมันไปเถอะว่ะ.......
ดูดิขนาดชั้นโทรไปบอกมัน มันยังไม่มาเยี่ยมแกเลย ทั้งๆที่มันเป็นต้นเหตุแท้ๆ”
.........“อือ” เธอตอบอย่างเลื่อนลอย
“ เมื่อก่อนนะ ทะเลาะกับมันทีไร เห็นแกจะเป็นจะตายได้ให้ได้เลย
พอเห็นแกทำใจได้อย่างนี้ค่อยโล่งใจหมดห่วงหน่อย ต้องเข้มแข็งอย่างนี้สิ”
..........“อือ ขอบใจแกมากนะ” .........................................

“ร่มคันนี้ของใครวะแก...เก่าจัง ทำไมมาอยู่ในตู้ของแกได้” เพื่อนเธอพูดขึ้นขณะเก็บเสื้อผ้าจากตู้
.............“ไม่รู้สิ” เธอตอบ แม้จะคุ้นตาอยู่บ้าง แต่เธอนึกไม่ออก
“ชั้นว่าคงเป็นของคนไข้คนก่อนทิ้งไว้.............ทิ้งไปละกัน” ................

ก่อนออกจากห้อง เธอหันมองร่มคันนั้น ในถังขยะอยู่ครู่นึง
“มีอะไรเหรอลูก ลืมอะไรมั้ย” แม่ของเธอถาม
.............“เปล่าคะ.....ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่”

เธอ .......จากไปในเย็นวันนั้น
เช่นเดียวกันกับ เขา ที่จากไปในเย็นวันเดียวกัน.......................

...


เธอกลับมาทำงานได้หลายเดือนแล้ว..............................
ใช้ชีวิตกับเพื่อนๆ ลืมความผิดหวัง กลับมาแจ่มใส ยิ้มแย้มได้อีกครั้ง
ทุกๆอย่างกลับมาเป็นปกติเหมือนเก่า

มีแค่ความรู้สึกเล็กๆน้อยๆบางอย่างเท่านั้นที่เปลี่ยนแปลงไป

..........เธอมักมองหาส้ม เวลาเปิดตู้เย็น
..........เธอมักชอบใช้เวลาตอนเย็น ไปเดินเล่นในสวนใกล้บ้าน

และในวันที่ฝนตก เธอมักจะรู้สึกว่า...ครั้งนึง ณ.สถานที่แห่งหนึ่ง ที่ไกลโพ้น...เธอเคยเดินข้างใครคนหนึ่งใต้ร่มสีเทา